S U R A Y İ N L E
R İ
I.
Sözcüklerden yel değirmenleri yapan şair
yanardağları yüreğinde eriten şair
her sözü imbikten damıtan şair
sahaflarda unutulmuş kitapların hüznü
çivitrengi
kanar
şimdi
II.
S e n gönül dergâhında çile dolduran derviş
s
ı
r
r
ı dökülmüş aynaların sarrafı
d ü ş / ü n
k i
yolunu şaşıran şahmaran
sinsi bir sin gibidir zulasında simyanın
siner sesine suların
d
ö
k ü l
ü
r .
.
h .
a n
r ı
f r
l a
e l
r r
i u
s
III.
Misli menendi görülmemiş
o sevdalı gül/üşü/n
şiirine
d
ö
k
ü
l/e
n
kül/dür şair
dayayıp şakaklarını namlusuna
z
a
m
a
n
ı
n
.
.
.
IV.
G
ü
n
e
ş
e
i
n
a
t kendisi ol/an rüzgâr
en yağız atlarını koynunda t
a
ş
ı
y
a
n rüzgâr
ışır gergefinde o çetrefil sevdanın
V.
Samanyoluna bağdaş kuran turnalar
harlı kanatlarıyla
çobanyıldızlarına yol gösterir
denizkızları susar
VI.
Ey şair
yüreği yeryüzü katarı bilge
ecesiz bir ecelle kuşatılmadan daha
s
ö
z
c
ü
k
l
e
r
i u
y
a
n
d
ı
r
.
.
.
7 Ocak 2004, Londra, İngiltere
Bülent ÖZCAN
